Sommar med LevNo

For ein sommar eg har hatt - 

eg har verkeleg kjent på at eg har levd her og no.

Dei fleste dagane har vore gode

og vi har kosa oss frå sør til nord

og frå vest til aust.

Ein tur på Vikingmuseet på Bygdøy

Ein fin fjelltur på Buhammaren

Flyshow i nydleg veir i Bodø

Overnatting på Inndyr i Nordland med middnattsol

Svartisen bada i sol

Nydlege Strynsvatn i Jonsokhelga

Jonsokbrudlaup i Olden Kyrkje

Gratulerer til bror Stein Ove og svigerinne Randi

Kveldskos på Voss Camping under Ekstremsportveko

Sol og god stemning på Bømoen og Skydive Voss 

Så ein tur innom kreftpoliklinikken på Gjøvik for å få påfyll av Herceptin

Friaren i Geirangerfjorden

På Helset i Hellesylt på World Base Race

På tur i Torghatten Brønnøysund

Ein fin kveld på Offersøy ved Sandnessjøen

Møtte gode vener på camping på Forøy

Lofoten i kuling og sidelengs regnveir

Nyksund ein skikkeleg regnveirsdag

Nokre dagar på Skydive Elvenes -

der eg fekk meg eit tandemhopp:-))

Koseleg lunch i Luleå

Flâse Camping i sommarnatta

Det var vakkert på campingen ved Søderhamn - 

der vi vart kjende med Kaisa og Uffe

Vestby Prestegård - der Arne Martin - kamerat svoger

feira 50 års dagen sin

Vi vart små samanlikna med klauskjerings / campingbilen

til dei nygifte

Og for eit måltid

tapas i store mengde - så absolutt vellukka

Ein tur til Ørsta for å besøke

Sondre - Sigurd og Ingeborg - i tillegg til mange gode vener

Dei tre ungdommane i stova til Ingeborg og Sigurd

Jau jammen har det vore ein flott sommar - 

eg angrar ikkje på at vi satsa på LevNo

No er sommaren på hell - 

og eg kjenner at eg har fått henta mykje energi

i alle turane vi har hatt

No er eg klar for å ta fatt på hausten

klar til å reise på eitårs kontroll

klar til å fullføre behandlingsopplegget

Klar for livet:-))

Ting tar tid

Det er i motgang vi blir sterke heitest det.

Eg kjem til å bli fryktelig sterk trur eg...

....må berre vente ei stund....

Vente til Fatiguen har reist sin veg

Vente til smertene i kroppen forsvinn

Vente til magen har roa seg ned

Vente til heitetoktene roar seg

Vente til denne totale utmattinga tek til vetet og forlet kroppen min.

Eg tykkjer det går seint

er så utolmodig

Vil så gjerne yte

Vil så gjerne ha tilbake mitt gamle liv

Eg må vere tolmodig -

La kroppen få bruke den tida den treng

for å kome seg.

Tolmod har aldri vore mi sterke side

eg har alltid likt å få unna ting

Alltid likt å vore effektiv

jaga frå oppgåve til oppgåve.

No berre må eg ta det med ro

må berre innsjå 

at eg har meir enn nok med å kome meg gjennom dagane.

 

Men eg lever

og eg har trua

trua på at eg skal bli kjempesterk...

kanskje like sterk som Pippi....

 

....eg skal berre kvile litt fyrst...

 

jannetove

Det forløysande ordet......

Frisk

eit lite ord

med så uendeleg mykje godt i seg.

Frisk

"eg reknar deg som frisk"

sa legen i går.

Frisk 

frå kreften

ja for den er borte

tatt bort med kniv

tatt ut or kroppen.

Eg kjende at eg sveva rundt på loftet

i allefall ei stund - 

- heilt til neste heitetokt kasta meg i bakken

- heilt til smertene i kroppen henta meg ned på jorda igjen

- heilt til utmattinga lulla meg i svevn

der eg sat i godstolen.

Alle desse biverknadane

av etterbehandlinga

Alle desse seinskadene

etter knallhard cellegift

gjer at eg på ingen måte føler meg som Frisk

Men at legen 

seier det befriande ordet

Frisk

Gjer at gleda likevel boblar i kroppen

og eg kjenner at eg får styrke til å lære meg å leve

med alle dei usynlege (og nokre synlege) plagene.

Eg får styrke til å kjenne på at eg er takksam

- takksam for at eg kom tidsnok

- takksam for at eg får den medisinen

som no gjer meg dårleg

- medisinen som skal forebygge tilbakefall.

Styrke til å leve her og NO

Leve eit liv i sakte tempo

Ikkje slik det var før

Men likefullt eit godt liv

TAKK

LevNO

Heisann
då er eg tilbake i bloggverda
etter ei økt med LevNO.

Turen starta Torsdag før palmehelga.
Vi køyrde til Fagernes og fekk kaffi hos Kirsten og Erik
og spaninga var stor då vi skulle prøve den nye bilen -
over Filefjell i snøføyk og vind.
Men iflg. "privatsjåføren" var bilen perfekt å køyre
Kjende godt at vinden ruska i den forholdsvis store "vindfangen"
og vinteren hadde kome tilbake enkelte stadar.
Men vel over fjellet var det berre å lene seg tilbake og slenge føtene høgt -
- dette gjekk så fint så:-)

Første natta med fricamping var også spennande - 

mykje å passe på

mykje å lære

- og du verda kor godt vi sov - der vi stod på ei utkjøyrsle like utanfor Lerdal.

Så var det tid for å finne vegen til Fagre Stryn

og 40 årsfeiring.

Gode dagar

med god mat og familie og vener rundt oss.

Utsyn til Stryn i påskeregn

Mandag i påskeveka skulle turen gå vidare over til Ørsta

og no hadde veirgudane verkeleg slått seg vrange.

I snøkave så ein mest ikkje såg vegen 

vart turen over til Hondalsvatnet og over Stigedalen

rimeleg strabasiøs - men når ein tek tida til hjelp vil det som oftast gå greit.

Ørsta openberra seg med sol og rundt 20 cm nysnø - 

eit vakkert skue.

Dagane der var fylde med besøk av born og vener

middags og kaffi invitasjonar

og late dagar i svært så varierande veir.

Så vart det tur i påska i år og - 

og det er garantert ikkje den siste turen med LevNO.

No skal den siste dagen i påska nytast med

god mat og besøk av godaste Helene jenta.

LevNO har flytta inn i stova heime -

og dagane ruslar og går litt opp og litt ned

i mine to livstrapper:-))

Jannetove

Om å leve her og no

Titt titt

her er eg igjen, ikkje så ofte eg besøkjer bloggverda for tida.

Eg har hatt så mykje anna å tenkje på

og dagane er litt slitsomme for tida.

Eg orkar rett og slett ikkje så mykje.

Begynnte på Antihormonet Tamoxifen for 14 dagar sidan...

 ... og ja det er litt slitsomt og tøft det....

Biverknadslista er lang og vond og eg slepp nok ikkje unna eg heller

som dei fleste andre som går på denne kuren.

Med Fibromyalgi frå før er eg vant med mykje smerter

og har min eigen måte å takle dei på.

Men når smertenivået veks i takt med tablettinntaket -

må eg bruke mykje energi på å venne meg til at det blir kvardagen framover.

Heitetoktene kjem omlag i same frekvens som før - men dei kjennest mykje tøffare ut no.

Augene er tørre som sandpapir og eg er konstant tørst og tørr i munn og nase.

Er berre å drikke vatn då tenkjer du kanskje...

....det er berre det at eg liksom ikkje har lyst på så mykje for tida.

Småkvalmen gjer at eg må ty til litt kvalmestillande innimellom

og matlysta er fråværande i lange perioder - det er akkurat som om brødskiva vekst i munnen, 

og varm mat er iallefall ikkje noko stas.

Jaja det går seg nok til etterkvart som kroppen venner seg til denne medisinen - 

er berre 4 år og 50 vekere att no så er eg ferdig med kuren - hehe.

Men det verste syns eg nok er utmattelsen - 

er så utruleg trøtt og sliten i kroppen

orkar så forferdeleg lite før eg blir trøytt og sliten....

....er liksom ikkje meg å føle at eg må sove "frukost"...

Men det vil nok forhåpentlegvis gå seg til etterkvart

Eg har trass alt vore igjennom ein skikkeleg hestekur med giftangrep.

Nei det var nok om kjellartrappa -

-opp og hopp i loftstrappa -

- det er der eg trivst best:-))

Eg tenkjer bevist på at eg er heldig

heldig som kom så tidleg til lege med styggedomen

Heldig som har fått operert bort kreften og heldig som har såå god prognose.

Eg har sett at livet tek heilt andre vendingar enn eg hadde håpa og trudd

og difor har eg tatt eit bevist valg....

....eg skal leve NO

....eg skal gjere det eg har drøymd om

og det skal eg gjere på mine premissar og i mitt tempo.

Sjå berre her...

....gliset som er nyannskaffa

til "Leve NO" prosjektet mitt.

 

Denne farkosten skal brukast flittig framover

Her kan vi køyre ein bit og når vi er trøytte og må kvile 

ja då har vi med ferdig oppreidd seng

kjøkenløysing med det vi treng

og gode kvilestolar.

Med denne kan vi reise og sjå oss rundt

besøkje born, slekt og vener

og gjere noko som får tankane bort frå både antistoff og antihormon

og anna dritt.

Vi kan finne nye stiar å gå tur på

og med syklane hengande bakpå kan vi ta små sykkelturar 

og sakte men sikkert bygge oppatt kroppen igjen.

Bubilen er behørig innvidd med ei flaske god kvitvin

 I denne "doningen" kan vi 

leve ut prosjektet 

"Leve NO"

Så vil eg atter ein gong takke for gode ord

som har blitt lagt att her hos meg.

Husk å Grip dagen og lev NO

Klem jannetove

Det gror...

No er det 6 veker sidan eg tok min siste cellegiftkur

og på sundag barberte eg skallen -

- ja eg måtte det

- fordi håret var blitt så langt

Iallefall ein cm eller så....

....med finaste lyse babydun på hovudet:-))

No ser eg i svarte stubbar

som kikar fram frå hovudbotnen

som stikk på puta om natta

Endatil augebryna er på veg tilbake -

- og no håpar eg at det håret som kjem ut

er vanleg hår som kan få vekse

og dekke den heller kvite skallen.

 

I går var eg inne til min 2. Antistoffkur

det gjekk bra

berre litt "influensa" smerter i går kveld

 

I går tok eg også 

min første Antihormontablett

Den første på ein 5 års lang kur

Eg merkar ikkje mykje biverknader enno

og tenkjer hardt på at eg heller ikkje skal kjenne dei framover....

 

....tankens makt er stor

....og eg smiler for meg sjølv

og kjenner at eg lever akkurat her og no.

 

Klem til alle mine gode lesarar her inne

Takk for gode ord

....dei betyr uendeleg mykje:-))

 

Jannetove

Livsteikn i vårsol

Her har det vore stille ei stund -  eg har hatt litt anna å styre med,

så mitt liv i bloggverda har stort sett bestått i å lese hos andre.

Eg har avhalde årsmøte i Hadeland Lokallag av Norges Fibromyalgi Forbund

- der er eg leiar -og det blir alltid litt hektisk rundt årsmøte, 

og eg kjenner veldig på at eg orkar så uendeleg mykje mindre enn før.

Snart er det 4 veker sidan eg fekk mi siste dose med cellegift

Dagane blir bedre og bedre, men det vil nok ta tid - 

- kroppen er utruleg sliten.

Eg må nok berre innsjå at eg ikkje er noko meir supermenneske

enn alle dei andre som har gått vegen før meg.

Eg har kontakt med mange - mange som er ferdig med all behandling for lenge sidan

- mennesker som slit med seinverknader etter tøff behandling - 

- det hjelper meg å forstå at eg må la kroppen min få tid

- hjelper meg å forstå at eg ikkje må krevje for mykje av meg sjølv.

Det er mange som opplever tida etter at dei er ferdig behandla

og såkalla friske som veldig vanskeleg. 

Vanskeleg avdi dei ser friske ut - men allikavel ikkje er det.

Dei er nok kreftfri - men seinverknadane av behandlinga

og angsten for tilbakefall gjer noko med mange av desse menneska.

Då er det fint å lese at Kreftforeninga gjev 15 millionar til

Kreftforeninga sitt nasjonale senter for forskning på seinverknader.

Men så er der mange solskinnshistorier også - 

jenter med tøff behandling bak seg

som er heldige og ikkje får alle desse seinverknadane.

Eg håpar eg er ei av dei....og tenkjer at det nyttar lite å ta sorgane på forskot.

Det er trass alt mykje bra som skjer i livet mitt.

Eg har hatt min første Antihormonkur - Herceptin.

Det gjekk fint - ingen akutte reaksjonar - men eg må tilstå at smetene i kroppen

som kom sigande utover kvelden den dagen eg fekk kuren var tøffe - 

men dei var borte dagen etter - så eg kan nok klare å leve med ein dag kvar 3. veke 

med slike smerter - det er jo det som skal gjere meg frisk.

Idag tenkjer eg ikkje så mykje på verken Antistoff eller Antihormon - 

det kan eg ta dei dagane det plagar meg.

Akkurat no er det lite som plagar meg - 

ute skin sola og vi har påskestemning - 

og vinterferien er like om hjørnet.

Vårsola blenkjer

snøen smeltar

og det er fint

med ei lita kaffipause

på ein grønmalt benk i hagen

Slike dagar er livet godt å leve

det er fint å klare å leve akkurat her og no.

Ynskjer alle mine vener ei god helg

og ein god vinterferie (til de som skal ha det neste veke)

Eg har tenkt å kose meg

kose meg i mange dagar framover:-)

Klem jannetove

Sengeklede i Ull

Dagane går

og eg består:-))

Varierande form

med litt mildare heitetokter,

men stadig litt utmatting innimellom.

I morgon er det klart for tur til Gjøvik att - 

- er begynnt å bli litt lei den streknina no,

men det går fort med ein kaffistopp på Lygna

og med selskap av kjæresten.

I morgon er det hjertetest

for å sjekke om eg har hjerte i form

slik at eg kan få Herceptin.

Trur nok at hjertet er i bra form -

- men uansett så er det ein tur innom sjukehuset

for å ta prøver og bilder...

Det som før var grei skuring

blir etter kvart eit spenningsmoment i kvardagen.

I helga bestemte eg meg for at eg måtte gjere noko 

med sengekleda mine - 

å sveitte i bomull og dun er iallefall ikkje ein god kombinasjon....

...og i dag kom det nye

frå Ullsengetøy

Det blir spennande å sjå om 

nattesøvnen blir betre med slike sengklede.

Mjuke og gode var dei 

iallefall 

trur det snart er natta her:-))

Klem jannetove

Ein biverknad til besvær

Aldri i min villaste fantasi

hadde eg trudd at

hetetokter kunne bli så 

til dei grader

ubehagelege og

forringe livskvalitetsen slik dei gjer.

Eg har vel sett damer i 

overgangsalderen før,

damer som plutseleg sit der med sveitten piplande på panna

og febrilsk viftar på genseren

og pesar og pustar

- kanskje har eg til og med vore med å "fnisa" litt av dei også.....

Men no skal eg jammen meg ta tilbake den "fnisen"

for no skjønar eg kva dette handlar om....

Eg held fredleg på med mitt - enten ditt eller datt

og plutseleg - og heilt utan forvarsel - 

kjem denne bølja

som ein tsunami 

kasta over meg...

...på ein to tre 

er eg klissj våt over heile kroppen

kleda blir gjennomvåte

sveitten renn i dropar under knea

ned i augene

i nakken og på ryggen

samtidig kokar hovudet

og eg blir like raud i fjeset som eit trafikklys.

Tankane blir uklare

det einaste eg klarar å fokusere på er å røme bort frå dette vulkanske helvete.

Men å røme er ikkje til å tenkje på...

....denne varmen kjem frå inne i min eigen kropp

og den er eg så til dei grader avhengig av å bu i.....

Men så går det over-

-varmen forsvinn like fort som den kom.

Men kva skjer då.....

jau då blir eg jo kjempefrosen 

der eg sit i våte klede

og held på å fryse i hel......

Så får eg kanskje fred ei stund før neste bylgje skyl innover......

Eg var så vidt begynnt å kjenne på dette fenomenet før

kreften slo til og fekk god hjelp i ein naturmedisin

basert på oppkonsentrert soya - eit stoff som triggar østrogen-nivået i kroppen

og derfor tok bort "toktene"

Men med diagnosen kom forbodet -

forbodet mot å ta noko som helst som kunne auke østrogenen i kroppen.

Eg skal istaden ha medisin som skal senke det same hormonet...

...altså hardt og brutalt kasta ut i vulkanske heitetokter.

Etter å ha studert litt rundt min diagnose, 

lese litt om kva andre i same situasjon opplever,

er det i ferd med å gå opp for meg 

at dette antageleg kjem til å prege meg i nokre år framover.

Ikkje akkurat lystig

- men eg kan ikkje grave meg ned fordet....

 ....det er nemleg nettopp desse medisinane

som gjev slike biverknader

som skal beskytte meg mot tilbakefall.

Eg må berre mobilisere

finne måtar å takle dette på

være bevist på å kle meg i ull

hente fram dei positive tankane....

....det er jammen ikkje alltid like lett....

....men eg skal klare det.....trur eg....

Ein varm klem frå Haugsbakken

Over all forventning

Her går det strålande:-))

Ulldorre og ulltrøye 

om natta gjer at dei nattlige hetetoktene er til å leve med.

Fokus på å drikke masse farris 

gjer at eg kjem meg opp om natta og får ete litt 

og fyllt på med kvalmestillande drops

= mindre kvalm.

Tidleg frukost 

gjer at eg og kjærasten vart ferdig med 

handlinga og ærenda vi skulle ha utført

medan vaskehjelpa tok helgevasken min.

No er det god fyr i omnen

huset er reint

og eg legg meg langflat 

på soffan - tek på meg dei sterke brillene

og les meg frampå om Gran Canaria....

....iallefall så lenge augene held seg oppe.

Stiller klokka slik at eg vaknar 

og får stæsja meg før eg utkvilt og opplagt 

hiv meg i bilen

og unner meg junkfood til middag

og kooooosar meg glugg i hjel på strikke-kafe

ilag med dei flottaste damene på heile Hadeland:-))

Nei truru je harre fint æll

Klem frå Haugsbakken

FERDIG.....med første del

I går var den store avslutningsdagen

siste dag med cellegiftkuren FEC100.

Eg våkna tidleg og kjende på kvalmen

lenge før eg skulle avstad.

Er nok mykje av biverknadane som sit mellom øyra....

Men med ein god frukost 

og ein liten "roe-seg-ned-drops" innabords

bar det til Kreftpoliklinikken på Gjøvik

Først blodprøve

for å få sjekka at imunforsvaret var godt nok.

Så å vente ein times tid på at legen kunne gje klarsignal og bestille kuren.

Og eg kunne ta første kvalmestillande tablett.

Vel påkopla gjennom VAP 

vart behandlinga satt i gang.

Først litt saltvatn

Så kvalmestillande

Saltvatn

F-kur

Saltvatn

E-kur -den raude og mest giftige - som gjer at eg tissar raudt eit par dagar....

....og må skylle ned to gongar etter dobesøk:-))

Saltvatn

C-kur

Så avsluttning med Saltvatn før eg vart kopla i frå.

Fine englar i kvitt henta både raud saft og brødskiver undervegs

til ein pasient som låg der med blanda følelser.

Og den gode kjærasten min sat tolmodig på ein pinnestol og goprata med meg.

Vel ferdig er eg skikkelig "tommelomsk"

finn nesten ikkje att verken doen eller kleda mine.

Så inn til legen som vil snakke med meg-

-forklare meg vidare behandlingsforløp.

Neste veke er det hjartetest

for å sjekke at blodpumpa virkar som den skal

at ho ikkje har teke skade

og at ho er klar for neste steg i prosessen.

Herceptinkuren - antistoffet som skal

ta knekken på dei eventuelle tulle-cellene som kan ha funne ut 

at dei skulle vandre ut i kroppen min.

Den behandlinga startar med "oppladdingsdose" på 6 timer

om tre veker.

Og så blir det tur til Gjøvik kvar 3.veke i eit år framover

for ei lita påfyllingsdose på ein halvtime-

-ja om hjertetestane kvar 3. månad gjev klarsignal for det.

Nokre dagar etter det kan eg trygt reise ein tur til varme strok-

med sol, strand, spa og fine turar i varmen.

Då rekk eg akkurat heim og får starta med Tamoxifen - Antihormonet

som skal senke østrogen nivået mitt og gjere sjangsen for tilbakefall så liten som mulig.

5 år med tablettar med bivirkningsliste så lang og vanskeleg at ein kan bli mørkredd.

Den verste er nok hetetoktene sidan overgangsalderen kjem brått og brutalt-

-og muskelsmerter og leddsmerter....

....akkurat som om ikkje eg med Fibromyalgi har nok av dei frå før.....

Innimellom alt dette skal eg ha faste kontrollar

for å sjekke ut at det ikkje veks noko tull nokon stad i kroppen min.

Idag er forma god

forundeleg god

eg har ete godt (det gjer eg no igrunnen ganske så ofte eg då...)

Eg tygg kvalmestillande drops etter ein nøye planlagt timeplan

Huskar å ete youghut med Husk i 

passar på å ta dropane som skal halde magen igang

(hmm er vist komt i den alderen at dette er eit naturleg tema - har du vore på do i dag- hehe)

Kosar meg i soffan med PC, te, farris og berre hentar meg inn.

Eit langt lerret å bleike tenkjer du nok....

....og det tenkjer eg og.......

Men tenk kor heldig eg er 

som bur i Norge

som får alle desse tilboda

denne massive etterbehandlinga.

Legen gjev med alt det ho kan kome på 

for å lette bivirkningane mine

no dei fyrste dagane etter kuren.

.....og så er det no på ingen måte sikkert

at alle dei bivirkningane som er forespeila slår til heller då...

Det er no lov å håpe.

Klem får soffakroken på Haugsbakken

Det står til livs.....

"Long time no see"

er det noko som heiter- 

-og her inne har det ikkje blitt mange oppdateringane i det siste.

Men det står til livs...

på ein måte

- på den måten ein kan forvente 

med ein langvarig giftkur

som snart er til ende.

No merkar eg godt at eg

har vore igjennom ein hestekur.

Energien er ikkje på høgnivå for å seie det slik

Eg er sliten og litt lei

Hetetoktene held på gjere meg litt smårar....

....her eg går rundt som eit trafikklys - og lyser raudt i tide og utide.

Men eg har gode unnskyldningar for å investere i nye ulltrøyer - 

- ikkje så gale at det ikkje er godt for noko heiter det vist:-))

I helga har eg kosa meg

Vore på årsmøtesamling i Skien

der Fallskjermveteranar har vore samla 

til god mat og litt god drikke.

Eg har hatt det kjekt

men gleda over turen blir litt avstumpa

når eg føler at eg har brukt meir tid på hotellromet 

enn saman med dei andre.

Men slik er det 

når eg blir utmatta av dei minste utskeielser......

I morgon er planen at eg skal ha siste cellegiftkur

og no merkar eg at eg grugleder meg.

Gled meg til å verte ferdig med denne forgiftinga

Grur meg til veka som kjem

med alle bivirkningane og heitetoktene - 

- som kjem til å kome som perler på ei snor.

Men når eg ser attende

sjønar eg nesten ikkje kvar tida har vorte av

Så langt fram som eg følte det var i oktober då eg starta

og no er det snart over.

Men eg har gulrota mi

og er begynnt så smått å planlegge.

Var innom "veteran" Stig på 

utsalget til Friluftsmagasinet

og fekk meg tak i nye Spotec sandalar.

Eit par artige luer fant eg og på salg i Skien -

kan vere godt å ha over den nakne skallen når vi reiser til varmare strok.

I morgon er det Medicus på Gjøvik som får besøk

Håpar dei har badetøy for store damer med lauspupp:-))

Og no når soffan vil få mykje besøk nokre dagar,

har eg skaffa meg litt lesestoff.

Halve turen er god planlegging tenkjer eg

og har planer om å "drøyme" meg bort

i veka som kjem

Vart vist litt "syting" dette her

men det gjer litt godt å få delt-

-delt at livet er ein dans på roser

også når ein må gå over tornene.

Men litt lenger oppe på stilken 

skimtar eg dei flotte mjuke kronblada

i form av varm sand

svalande vatn

eigen veranda med utsikt over havet

og tid til glede 

ilag med min gode ven og kjæreste.

Eg må berre ha litt tolmod

så dansar eg barbeint i sola snart......

Klem frå meg

som snart har gått mitt livs lengste "tur"

På Jaren-isen for fyrste gong

Skodda låg tjukk over Jaren idag

men ei stund før sola gjekk ned

letta det opp og eg og kjærasten

kjende for å gå oss ein tur.

Eg hadde lyst å gå ned mot Jarenvatnet

der isen no ligg tjukk og snødekt.

Ei ny tur rute for meg

ein veg eg ikkje hadde gått før.

Med 8 blå

sol og blå himmel

kledde vi oss godt

og la i veg.

Sola var lavt på himmelen

bak rimfrosne tre.

Ut på isen med ein litt rar følelse-

- vil den halde meg

Kjærasten som er vand med isen

berre ser på meg og gliser i sjegget:-))

Han har kjøyrd bil på isen

Han har hoppa fallskjerm på isen

Han har floge opp med fly frå isen - 

rett nok for fleire år sidan -

-men han kjenner staden og forholda

Og så skulle den liksom ikkje halde oss to:-))

Men slik er det når ein ikkje er vand å ferdast på is

men med kjærasten med på tur kjende eg meg trygg

der sola sende lange skuggar av oss bortover mot land.

Med målet i sikte -

- langt der borte går elva ut av Jarenvatnet

og renn nordover

ned Viggadalen mot Brandbu

Røykenvika og Randsfjorden

Ein skal kanskje ikkje sjå seg tilbake

men slik fin natur må ein få med frå alle kantar - 

- og jammen er det ikkje berre vi som har gått isen.

Det har nok gått nokre sørover mot Gran også

og langt der borte er det ein annan som er ute på tur også.

Mot sørvest er sola i ferd med å gå bak Granåsen.

Det er fin trim å gå på upløygt is

og sjølv om det var kaldt ute

vart det etter kvart godt og varmt inne i dunjakka og under pelshua.

I strandkanten står stråa

kalde - frosne og vakre.

Inn i buskaset

og inn på trygt land.

Vi kom trygt over isen 

og heim til ei varm stove.

Min første tur på Jaren-isen

gjorde godt for både kropp og sjel...

....der eg gjekk og smilte for meg sjølv heile tida.

Ei god stund berre vi to ilag:-))

Reisepremie

Endeleg ein nokonlunde heilt bra dag

Det har vore tyngre denne gangen

etter 5. kur.

Dei to første dagane var litt som sist - 

men så endra det seg brått.

Har vore meir konstant småkvalm

-og med den ekle metallsmaken i nasen - ja i nasen

Heitetoktene har omtrent lamma meg innimellom - 

før frostriene har innhenta meg.

Alle kjenner vel til den følelsen

ein får når ein har vore ute og verkeleg svetta ut

- då går det ikkje lenge før ein frys og ikkje vert varm att før ein har dusja og fått på tørre klede.

Men med heitetokter med halvtimes mellomrom

er det liksom ikkje berre å dusje kvar gang for å få att varmen heller......

....godt at lageret av ulltrøyer er stort....

Har plutseleg fått følelsen av total utmattelse

og sovna både på soffan og i stolen fleire ganger.

Stakkars gode kjærasten min 

han har nok vore litt bekymra for meg denne gongen.

Det er ikkje enkelt å vere pårørande og ikkje heilt vite kva ein skal gjere til beste

for den som berre sovnar bort

sveittar og frys

blir lite pratsom

irritabel og grinete.

Eg er så uendeleg takksam for at han er her

og har tolmod med meg

trøstar og muntrar opp

og køyrer etter "takeaway" mat når eg finn det for godt at det er det eg vil ha.

Men eg har kome gjennom dagane og nettene

eg har hatt matlyst

og vore ute på tur

på strikkekafe

og varmtvannsbading

som tidlegare....

....men eg kjenner at det har "kosta" meir 

å prøve å leve som vanleg

denne gongen.

Og så veit eg at eg er ikkje den som har det verst

det er mange andre som har det mykje verre under slike giftangrep som eg har hatt.

Eg har trass alt ikkje spydd ein einaste gang.....bank i bordet.....

Og NO ser eg slutten

enden i tunellen

Eg har diskutert vidare behandling

med antistoff og antihormon med legen min.

Og om to veker er eg klar for siste kur

og då er det ikkje lenge att før eg kan realisere

Reisepresangen vår

For det er heilt vanleg å få premie

når ein har vore flink enten hos tannlegen eller doktoren - så det så....

Bildet er lånt her

Det er vel ingen som tvilar på at eg gler meg 

til å innta denne terassen og kose meg på dette hotellet

om nokre veker.

Snakk om gulrot:-)))