Ting tar tid

Det er i motgang vi blir sterke heitest det.

Eg kjem til å bli fryktelig sterk trur eg...

....må berre vente ei stund....

Vente til Fatiguen har reist sin veg

Vente til smertene i kroppen forsvinn

Vente til magen har roa seg ned

Vente til heitetoktene roar seg

Vente til denne totale utmattinga tek til vetet og forlet kroppen min.

Eg tykkjer det går seint

er så utolmodig

Vil så gjerne yte

Vil så gjerne ha tilbake mitt gamle liv

Eg må vere tolmodig -

La kroppen få bruke den tida den treng

for å kome seg.

Tolmod har aldri vore mi sterke side

eg har alltid likt å få unna ting

Alltid likt å vore effektiv

jaga frå oppgåve til oppgåve.

No berre må eg ta det med ro

må berre innsjå 

at eg har meir enn nok med å kome meg gjennom dagane.

 

Men eg lever

og eg har trua

trua på at eg skal bli kjempesterk...

kanskje like sterk som Pippi....

 

....eg skal berre kvile litt fyrst...

 

jannetove

Det forløysande ordet......

Frisk

eit lite ord

med så uendeleg mykje godt i seg.

Frisk

"eg reknar deg som frisk"

sa legen i går.

Frisk 

frå kreften

ja for den er borte

tatt bort med kniv

tatt ut or kroppen.

Eg kjende at eg sveva rundt på loftet

i allefall ei stund - 

- heilt til neste heitetokt kasta meg i bakken

- heilt til smertene i kroppen henta meg ned på jorda igjen

- heilt til utmattinga lulla meg i svevn

der eg sat i godstolen.

Alle desse biverknadane

av etterbehandlinga

Alle desse seinskadene

etter knallhard cellegift

gjer at eg på ingen måte føler meg som Frisk

Men at legen 

seier det befriande ordet

Frisk

Gjer at gleda likevel boblar i kroppen

og eg kjenner at eg får styrke til å lære meg å leve

med alle dei usynlege (og nokre synlege) plagene.

Eg får styrke til å kjenne på at eg er takksam

- takksam for at eg kom tidsnok

- takksam for at eg får den medisinen

som no gjer meg dårleg

- medisinen som skal forebygge tilbakefall.

Styrke til å leve her og NO

Leve eit liv i sakte tempo

Ikkje slik det var før

Men likefullt eit godt liv

TAKK

LevNO

Heisann
då er eg tilbake i bloggverda
etter ei økt med LevNO.

Turen starta Torsdag før palmehelga.
Vi køyrde til Fagernes og fekk kaffi hos Kirsten og Erik
og spaninga var stor då vi skulle prøve den nye bilen -
over Filefjell i snøføyk og vind.
Men iflg. "privatsjåføren" var bilen perfekt å køyre
Kjende godt at vinden ruska i den forholdsvis store "vindfangen"
og vinteren hadde kome tilbake enkelte stadar.
Men vel over fjellet var det berre å lene seg tilbake og slenge føtene høgt -
- dette gjekk så fint så:-)

Første natta med fricamping var også spennande - 

mykje å passe på

mykje å lære

- og du verda kor godt vi sov - der vi stod på ei utkjøyrsle like utanfor Lerdal.

Så var det tid for å finne vegen til Fagre Stryn

og 40 årsfeiring.

Gode dagar

med god mat og familie og vener rundt oss.

Utsyn til Stryn i påskeregn

Mandag i påskeveka skulle turen gå vidare over til Ørsta

og no hadde veirgudane verkeleg slått seg vrange.

I snøkave så ein mest ikkje såg vegen 

vart turen over til Hondalsvatnet og over Stigedalen

rimeleg strabasiøs - men når ein tek tida til hjelp vil det som oftast gå greit.

Ørsta openberra seg med sol og rundt 20 cm nysnø - 

eit vakkert skue.

Dagane der var fylde med besøk av born og vener

middags og kaffi invitasjonar

og late dagar i svært så varierande veir.

Så vart det tur i påska i år og - 

og det er garantert ikkje den siste turen med LevNO.

No skal den siste dagen i påska nytast med

god mat og besøk av godaste Helene jenta.

LevNO har flytta inn i stova heime -

og dagane ruslar og går litt opp og litt ned

i mine to livstrapper:-))

Jannetove

Om å leve her og no

Titt titt

her er eg igjen, ikkje så ofte eg besøkjer bloggverda for tida.

Eg har hatt så mykje anna å tenkje på

og dagane er litt slitsomme for tida.

Eg orkar rett og slett ikkje så mykje.

Begynnte på Antihormonet Tamoxifen for 14 dagar sidan...

 ... og ja det er litt slitsomt og tøft det....

Biverknadslista er lang og vond og eg slepp nok ikkje unna eg heller

som dei fleste andre som går på denne kuren.

Med Fibromyalgi frå før er eg vant med mykje smerter

og har min eigen måte å takle dei på.

Men når smertenivået veks i takt med tablettinntaket -

må eg bruke mykje energi på å venne meg til at det blir kvardagen framover.

Heitetoktene kjem omlag i same frekvens som før - men dei kjennest mykje tøffare ut no.

Augene er tørre som sandpapir og eg er konstant tørst og tørr i munn og nase.

Er berre å drikke vatn då tenkjer du kanskje...

....det er berre det at eg liksom ikkje har lyst på så mykje for tida.

Småkvalmen gjer at eg må ty til litt kvalmestillande innimellom

og matlysta er fråværande i lange perioder - det er akkurat som om brødskiva vekst i munnen, 

og varm mat er iallefall ikkje noko stas.

Jaja det går seg nok til etterkvart som kroppen venner seg til denne medisinen - 

er berre 4 år og 50 vekere att no så er eg ferdig med kuren - hehe.

Men det verste syns eg nok er utmattelsen - 

er så utruleg trøtt og sliten i kroppen

orkar så forferdeleg lite før eg blir trøytt og sliten....

....er liksom ikkje meg å føle at eg må sove "frukost"...

Men det vil nok forhåpentlegvis gå seg til etterkvart

Eg har trass alt vore igjennom ein skikkeleg hestekur med giftangrep.

Nei det var nok om kjellartrappa -

-opp og hopp i loftstrappa -

- det er der eg trivst best:-))

Eg tenkjer bevist på at eg er heldig

heldig som kom så tidleg til lege med styggedomen

Heldig som har fått operert bort kreften og heldig som har såå god prognose.

Eg har sett at livet tek heilt andre vendingar enn eg hadde håpa og trudd

og difor har eg tatt eit bevist valg....

....eg skal leve NO

....eg skal gjere det eg har drøymd om

og det skal eg gjere på mine premissar og i mitt tempo.

Sjå berre her...

....gliset som er nyannskaffa

til "Leve NO" prosjektet mitt.

 

Denne farkosten skal brukast flittig framover

Her kan vi køyre ein bit og når vi er trøytte og må kvile 

ja då har vi med ferdig oppreidd seng

kjøkenløysing med det vi treng

og gode kvilestolar.

Med denne kan vi reise og sjå oss rundt

besøkje born, slekt og vener

og gjere noko som får tankane bort frå både antistoff og antihormon

og anna dritt.

Vi kan finne nye stiar å gå tur på

og med syklane hengande bakpå kan vi ta små sykkelturar 

og sakte men sikkert bygge oppatt kroppen igjen.

Bubilen er behørig innvidd med ei flaske god kvitvin

 I denne "doningen" kan vi 

leve ut prosjektet 

"Leve NO"

Så vil eg atter ein gong takke for gode ord

som har blitt lagt att her hos meg.

Husk å Grip dagen og lev NO

Klem jannetove

Det gror...

No er det 6 veker sidan eg tok min siste cellegiftkur

og på sundag barberte eg skallen -

- ja eg måtte det

- fordi håret var blitt så langt

Iallefall ein cm eller så....

....med finaste lyse babydun på hovudet:-))

No ser eg i svarte stubbar

som kikar fram frå hovudbotnen

som stikk på puta om natta

Endatil augebryna er på veg tilbake -

- og no håpar eg at det håret som kjem ut

er vanleg hår som kan få vekse

og dekke den heller kvite skallen.

 

I går var eg inne til min 2. Antistoffkur

det gjekk bra

berre litt "influensa" smerter i går kveld

 

I går tok eg også 

min første Antihormontablett

Den første på ein 5 års lang kur

Eg merkar ikkje mykje biverknader enno

og tenkjer hardt på at eg heller ikkje skal kjenne dei framover....

 

....tankens makt er stor

....og eg smiler for meg sjølv

og kjenner at eg lever akkurat her og no.

 

Klem til alle mine gode lesarar her inne

Takk for gode ord

....dei betyr uendeleg mykje:-))

 

Jannetove

Paradis

Paradis...

ja nesten iallefall.

14 dagar nesten uten å tenkje på anna

enn å stå opp -

- få i seg maten

- og berre nyte livet.

Gloria Palas Amadores

svarte til forventningane.

Eit hotell der ein hadde alt ein trengde

- eit hotell for ro og fred

- sol og bading

- god mat og drikke

ilag med den gode kjærasten min.

Eit av to bassengområde med utsikt til Arguinigin

Å gå til dekka bord

Å ligge langflat å kjenne at sola fyller meg med D-vitamin

Å reise litt rundt på eigahand

Å sjå sola gå ned i havet....

....jau litt paradis...

Takk til kjærasten min som ville dele desse dagane ilag med meg

Takk til Sissel og Jon Arild som kom og heldt oss med selskap ei veke

Takk for at eg er så priviligert.....

Livsteikn i vårsol

Her har det vore stille ei stund -  eg har hatt litt anna å styre med,

så mitt liv i bloggverda har stort sett bestått i å lese hos andre.

Eg har avhalde årsmøte i Hadeland Lokallag av Norges Fibromyalgi Forbund

- der er eg leiar -og det blir alltid litt hektisk rundt årsmøte, 

og eg kjenner veldig på at eg orkar så uendeleg mykje mindre enn før.

Snart er det 4 veker sidan eg fekk mi siste dose med cellegift

Dagane blir bedre og bedre, men det vil nok ta tid - 

- kroppen er utruleg sliten.

Eg må nok berre innsjå at eg ikkje er noko meir supermenneske

enn alle dei andre som har gått vegen før meg.

Eg har kontakt med mange - mange som er ferdig med all behandling for lenge sidan

- mennesker som slit med seinverknader etter tøff behandling - 

- det hjelper meg å forstå at eg må la kroppen min få tid

- hjelper meg å forstå at eg ikkje må krevje for mykje av meg sjølv.

Det er mange som opplever tida etter at dei er ferdig behandla

og såkalla friske som veldig vanskeleg. 

Vanskeleg avdi dei ser friske ut - men allikavel ikkje er det.

Dei er nok kreftfri - men seinverknadane av behandlinga

og angsten for tilbakefall gjer noko med mange av desse menneska.

Då er det fint å lese at Kreftforeninga gjev 15 millionar til

Kreftforeninga sitt nasjonale senter for forskning på seinverknader.

Men så er der mange solskinnshistorier også - 

jenter med tøff behandling bak seg

som er heldige og ikkje får alle desse seinverknadane.

Eg håpar eg er ei av dei....og tenkjer at det nyttar lite å ta sorgane på forskot.

Det er trass alt mykje bra som skjer i livet mitt.

Eg har hatt min første Antihormonkur - Herceptin.

Det gjekk fint - ingen akutte reaksjonar - men eg må tilstå at smetene i kroppen

som kom sigande utover kvelden den dagen eg fekk kuren var tøffe - 

men dei var borte dagen etter - så eg kan nok klare å leve med ein dag kvar 3. veke 

med slike smerter - det er jo det som skal gjere meg frisk.

Idag tenkjer eg ikkje så mykje på verken Antistoff eller Antihormon - 

det kan eg ta dei dagane det plagar meg.

Akkurat no er det lite som plagar meg - 

ute skin sola og vi har påskestemning - 

og vinterferien er like om hjørnet.

Vårsola blenkjer

snøen smeltar

og det er fint

med ei lita kaffipause

på ein grønmalt benk i hagen

Slike dagar er livet godt å leve

det er fint å klare å leve akkurat her og no.

Ynskjer alle mine vener ei god helg

og ein god vinterferie (til de som skal ha det neste veke)

Eg har tenkt å kose meg

kose meg i mange dagar framover:-)

Klem jannetove